Rysunki w Piórku i Tuszu
i druki artystyczne

Czarnobiała jest pierwsza faza mej pracy w sztuce 1968 - 70, dwuletnia fascynacja, setka prac.

Wis - Wiesław Sadurski

1968, w wieku lat 28, żyłem w Warszawie jako publikowany poeta, pisząc też prozę, reportaże, krytyki, ciesząc się rocznym pisarskim stypendium im. Tadeusza Borowskiego.
Drugi tom wierszy został zaakceptowany przez wydawcę do druku z fantastycznymi rysunkami i okładką Franciszka Starowieyskiego
Spotykałem go z tej okazji często i byłem zafascynowany, jego dłoń zawsze zajęta rysowaniem ornamentów i szkiców, miałem ochotę go naśladować. Książka ("Nagrobek Człekokształtny") znikła momentalnie z półek, dzięki jego rysunkom.

Pierwsza w życiu seria rysunków zaczęła się śmiesznie.
Moja śliczna odjechała na parę dni do Paryża, aby odwiedzić męża.
Dała mi papiery, piórka, tusz i zaleciła terapię zajęciową.
Próbowałem rysować jej ciało naprzeciw wielkiej nocy i polubiłem zajęcie.

Zacząłem studiować rysunek i wielorako kopiować Starowieyskiego, Dürera i Rembrandta, usiłując znaleźć mój własny ruch ręki.
Powstało wiele szkiców, około setki rysunków, tak że jadąc do Sztokholmu w 1970 miałem sporą teczkę prac.
W Szwecji nastąpiły pierwsze wystawy indywidualne i udział w zbiorowych.

Rysowanie trwało prawie dwa lata, skończyło się z pierwszymi LSD, kiegdy rozpoznałem zasadniczą niezgodność pracy w piórku i tuszu z moim charakterem.
Czułem sztuczność sprawy, porzuciłem rysunek jako i alkohol, stałem się wegetarianinem, zacząłem siedzieć w Za-zen,
następne lata nieco podróżowałem, pisząc psychodeliczne liryki.
Przygoda malarska, czyli Monotypie zaczęła się w 1973.