Malarstwo, dłoń w Akcji,
oryginalne obrazy jednego dotyku i druki artystyczne

Moja dłoń to wspaniały pędzel, obraz powstaje szybciej niż to mogę zobaczyć;
obrazy malowane jednym uderzeniem.

Wis - Wiesław Sadurski

1975 - zajęty z Print-paintings. Tworzenie obrazka było wówczas długim procesem. Paru przyjaciół odwiedziło mnie w pracowni, aby mieć razem acid trip. Piękny dzień. Pracowałem nad paroma drukami, potem umyłem narzędzia. Herbata, muzyka, żarty.
Byłem rozgrzany, dłonie promieniujące ciepłem. Dla ochłodzenia włożyłem prawicę do puszki z czarną farbą drukarską. Bardzo gęsta! Powoli rozgrzewała się ode mnie, stawała się ciekła. Uderzyłem dłonią o karton. Skoczyły do oczu czarne sylwetki.
Po wyschnięciu włożyłem karton między inne, zapomniałem na parę lat. Ale przyszła zima w West-Berlin i nowy początek.

Gniewny
oryginalny obraz i Druk

W początku 1979 miałem zrobić plakat na wystawę w Düsseldorf. Zmieszałem błękit w misce, ułożyłem kartony na stole, paląc jointa, słuchając Boba Dylana, myśląc o projekcie.

Mój łokieć zawadza o miskę, gęsty błękit powoli spływa na stół. Nie biegnę po szmaty, nie sprzątam, pamiętam Szamanów. Kładę prawą dłoń w kolor, uderzam o papier. 'Pierwszy Dotyk' powyżej po prawej, kojarzę go z twarzą. Wiele dotknięć zrobiłem tej nocy.

Lataj wysoko, mój wewnętrzny smoku! 1979 tzw. Zeitgeist zawładnął moim byciem, malarstwem, tęsknotą.
Nie rozpoznawałem siebie samego. Wiele lat malowałem na płótnie, niekiedy wielkie formaty, nigdy nie używając czerni.
Popatrz, jaka mi była fascynująca tutaj, czysta, albo zmieszana z drobiną błękitu dla ochłodzenia, z czerwienią, żeby była ciepła.

Jakże inne zdawało się tworzenie. Nic wspólnego z moją grafiką czy malarstwem.
Uczucie i stan umysłu inne, koncentracja i stan istnienia inne, agresywnie obecne. Juź siedem lat siedziałem w Za-zen, z tzw. powodów praktycznych, nie szukając oświecenia używałem medytacji jak kąpieli, oczyszczającej mnie z uczuć, wyobrażeń, tripów.
Czułem się w tym sezonie jak mnich Zen, uderzając mą dłonią o papier, wyrażając istnienie tu i teraz, poza czasem.

O fizycznych konsekwencjach pracy:
po paru tygodniach 'mycia' mych rąk parę razy dziennie w akrylach, wodzie z mydłem, w farbach graficznych i terpentynie - skóra zaczęła się łuszczyć i pękać.

W porządku, sterta papierów pod stołem już miała pół metra wysokości.
A co z moją rozbudzoną miłością do czerni?
Zacząłem używać malarskiego noża - ale to jest inna historia, nazywa się 'Opowieść Noża'.