|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
NAGROBEK CZŁEKOKSZTAŁTNY
  |
KOMEDIA ŻYWIOŁÓW |
||
|
||
|
||
DZIŚ |
||
|
|
LUDZKA NOC ludzka noc się skończyła, |
| |
|
KOMEDIA ŻYWIOŁÓW w płomieniach domowych i wojennych ognisk |
 |
|
|
|
|
|
|
|
GODZINY CZUWANIA godziny czuwania |
|
|
|
|
|
|
NIEODRÓŻNIALNY nieodróżnialny |
|
|
|
|
|
|
CZERNIEJĄ WARGI MIŁOŚCI wypełzają na powierzchnię lochy tunele kanały, |
 |
|
|
|
W POZYCJI PIONOWEJ |
|
|
|
|
NOCĄ nocą ściany stają się bielsze jak moja krew, biel płynie w nich narkotyczna obezwładniająca, monotonnie rozciągają się, kurczą, przypadają do ciała przy stole, to znowu odrywają się odeń z cichym klaśnięciem zachwytu, razem z kawałkami skóry, smugami włosów, razem z moim wewnętrznym oddechem, gdzie wzrastam, razem z oddechem, w którym się umiera rytmy, które się nie kończą, cierpienia, co się nie zaczynają, przygody gdzie śmierć zwycięża w bieli i opuszczeniu w klatce, której prętami są noce bez końca, oczy innego świata pełzają po ścianach, a one rytmicznie zatrzaskują się, kurczą, rozrywając ostatniego człowieka między czterema białymi ślepymi ścianami ciała |
|
|
|
 |
|
|
|
ARKADIA tu, na powierzchni, pasą się stada miast, |
|
|
MOTYW MITOLOGICZNY nie ma żadnej nadziei na odnalezienie białego byka |
|
|
|
|
 |
W JASNYM POKOJU w jasnym pokoju pod świecącą lampą niech nic nie naruszy przestrzeni gdzie była tutaj usnęła, wgłębienie w poduszce jeszcze zdradza kształt głowy, wydaje go światu znowu sam został o, tylko po kołdrze pełznie uparcie i walczy z jej bielą brązowa plama nasyconej pluskwy bierze ją w palce, kładzie wewnątrz dłoni i na przecięciu linii serca i rozumu rozgniata, po czym suchymi wargami jak świętą hostię swojego pragnienia spija kropelkę wyciśniętej krwi przez chwilę znowu czuje ciepło ciała niech nic nie naruszy przestrzeni gdzie była |
|
|
| JEJ CIAŁO jej ciało tak chętne pieszczotom rozkładu zbyt długo miało kształt wyobrażalny, niezmiennie wzrusza lecz nie może olśnić zalety niemocy zna już tak dokładnie, że nie poruszy ręką ni powieką, nie spojrzy na żadną z trzepotliwych twarzy przemijających nad chłodem oddania umarła wcześniej niż zdążył pokochać, skłócona z czasem ironicznym gestem odpychającym - na wszelki wypadek czyni zadość codziennym regułom miłości o, z jaką prostotą umie być kobiecą jej twarz, choć się zapada i tworzy już muszlę, na którą spadnie płakać owdowiałe niebo, muszlę, w której już słychać nieśmiertelny płacz |
 |
|
|
 |
UPADEK nikt nie słyszy, naprawdę - ty jedna nie słyszysz, bez ciała i bez głosu, w fosforycznym blasku emanowanym orzez miliardy kobiet, a każda z twym kształtem, kolorem, każda milcząca - ty jedna nie słyszysz, jak przez śmiertelne twarze osaczone cierpienie pęka i staje się głosem nigdy nie było warg bardziej samotnych - dźwięk je opuszcza, oto gdzieś unoszą własnej czerwieni okrzyki i łuny, gdzieś, coraz dalej, w coraz bardziej bliskie dźwięki realne znające mnie dotąd tylko z okrzyków bólu i śmiechu rozpaczy nikt nie słyszy, naprawdę - ty jedna nie słyszysz głosu nadziei, którą porzuciłem, głosu wolności, której zakneblowałem usta, aby móc stanąć pośród innych ludzi, a która dziś prowadzi mnie za twoją rękę - nieistniejącą |
|
|
OPADA W MOJE RAMIONA |
 |
|
|
| BALLADA ORFEUSZA trzymaj mnie, kochana, mocno w palcach i wbijaj nóż za nożem w serce, abym nie umarł zbyt szybko wiesz, kocham rytuał, chciałbym pewnie świece trumnę karawan, a to przecież kosztuje, i tyle kłopotu trzeba by sprzedać ten piękny obraz znad tapczanu albo twój zaręczynowy pierścionek sprzed lat z rubinem, i znowu przekraczać tę nudną granicę, a przecież jeden raz zupełnie wystarcza śmiertelnym, musiałabyś znowu chodzić śmiać się oddychać, to tyle kłopotu więc tylko trzymaj mnie, kochana mocno w palcach i wbijaj nóż za nożem w serce, abym nie umarł zbyt szybko |
|
|
JEŹDŹCY od wieków |
|
|
|
|
 |
| W GORĄCZCE świat widzę - ostre rozchwiane kontury rzeczy torturowanych swą przypadkowością - i siebie widzę... świat, siebie, coś jeszcze bardzo innego wokoło się dzieje, jakiś świat trzeci z pomieszania istnień coś się wyłania, och, bardzo choruje i wreszcie kona, tak jakby naprawdę nie była obca jego chwale żądza cierpienia, dusznej samotności życie przegłąda się w takim konaniu, już nie potrafię myśleć, już nie potrafię czuć, głody biorą migotliwe kształty, zlatują się głowy pełne nienasyconych pożądań, oczy znające inny wymiar pragnień przybywają z krajobrazów oślepionych przepaściami i porażają bielmem słońca krwotok tysięcy rozżarzonych lamp zalewa rozpad wszystkich światów i to pragnienie, aby się zatrzymać |
|
|
|
|
|
 |
BEZ HORYZONTU |
|
|
|
 W ŹRENICACH GŁODU |
|
|
TEN, KTÓRY BŁĄDZI |
|
|
|
|
|
|
|
W OGRODZIE |
|
|
|
|
|
|
|
TWOJE DŁONIE |
|
|
|
|
|
|
|
NA LIŚCIACH LESZCZYN |
|
|
|
ZIELEŃ
pamiętam trawo mały płomień
słowa niesyte niesytości |
|
|
|
|
|
|
KOGO TA ŚMIERĆ OBCHODZI |
|
|
|
|
|
|
|
OTO PORANEK |
 |
|
|
|
WIOSNA to sutki Ewy łaskoczą powietrze i doprpwadzają je do szału, aż pęka w jasnych rozbryzgach zieleni rano jest już po wszystkim - na drzewach kołyszą się liście kwiaty, między nimi przeciąga się wiatr a dziewczyna skacząc z przymkniętymi powiekami w górę podbija słońce opuszkami palców sparzona cofa się w głąb ciała, w tunele, którymi cwałują ku swoim narodzonym przed chwilą imionom zwierzęta pierwszego wiosennego snu, kiedy pieszczota obnaża jej skórę od wewnątrz |
|
|
MONOLOGI
to moja piękna o tęczówkach z polnego błękitu,
twe ciało
dobranoc, |
|
 |
|
|
|
ŹRÓDŁA UPOJENIA |
|
|
|
|
O KOMUNIKATYWNOŚCI prawdziwie nowoczesną sytuację liryczną mogą oglądać wybrańcy i to przez grubą szybę Dwóch Ludzi wprowadza Jednego Człowieka i ustawia na podeście wyłożonym białymi kafelkami, a następnie wchodzi Jeszcze Jeden Człowiek jego twarz zasłania woalka nieco jaśniejsza na poziomie oczu, jego dłonie są uniesione w górę rytualnym gestem i ubrane w białe rękawiczki Dwaj Ludzie ustawiają Jednego Człowieka, w suficie otwiera się klapa i opuszcza się pętla z b. cienkiej linki Dwaj Ludzie zakładają ją na szyję Jednego Człowieka a Jeszcze Jeden Człowiek zbliża się, kilka gestów, przyciśnięcie dźwigni, płytki podestu rozstępują się ulegle pod stopami Jednego Człowieka sytuacja liryczna ma się ku końcowi, ciało zdejmuje się po trzydziestu sekundach |
|
|
|
 |
|
|
DYLEMAT |
|
|
|
METODA |
|
|
|
W REZERWACIE |
|
|
|
BRATERSTWO |
|
 |
|
|
NA POGRZEB BOGA trzeba głęboko kopać, aby pochować tatusia, trzeba przedrzeć się przez wastwy urodzajnej gleby odrzucić piasek i dotrzeć do gliny nieprzepuszczalnej scalonej przeszłości, trumnę skierować wezgłowiem na północ, niech o północy węszy poprzez groby ludzi, którym nie umiał lub nie chciał przebaczyć, niech czuwa w mroku, w chłodzie pamiętania trzeba głęboko kopać, aby pochować swego metafizycznego tatusia - razem z ideami życia przyszłego, razem z pragnieniami, w strefie wiecznego mrozu |
|
|
|
|
|
|
 |
CÓŻ MOGĘ MÓWIĆ |
|
|
| NAGROBEK CZŁEKOKSZTAŁTNY moja kochana była bardzo dumna z aureoli jaką tworzyły wokół niej spojrzenia promienny blask jej ciała rozpalał w mych oczach stosy ofiarne i płonęły światy można jeszcze wiele powiedzieć o mojej ukochanej, ale po co, po co skoro umarła i pachnie jak woda, w której zbyt długo tkwiły łodygi kwiatów obciętych tuż przed zakwitnięciem? moja umarła, moja cudowna idea czystego piękna |
|
|
|
|
|
|
|
| | Start | Malarstwo | Grafika | Poezja | Fotografia | Dzisiaj | Design | Free | Sprzedaż Sztuki | Prawa Autorskie | Biografia | Linki |
E-Mail | |
|
© 1970 - 2010 Wiesław Sadurski worldwide. Wszystkie Prawa Zastrzeżone. Website tworzona i utrzymywana przez Autora. |
|
Autorska Galeria Sztuk Pięknych - Malarstwo, Grafika, Poezja, Fotografia, Druki Artystyczne - Wiesław Sadurski, polski artysta w Berlinie. |
